اولين روضه خوان و اولين گريه كن

گويند كه آدم(ع) بر ساق عرش الهي نام پيامبر اكرم(ص) و

ائمه ي اطهار عليه السلام را ديد و جبرييل آن اسماء را به او ياد

ميداد و او مي گفت كه:

يا حميد بحق محمد

و يا عالي بحق علي

و يا فاطر بحق فاطمه

و يا محسن بحق الحسن

و يا قديم الاحسان بحق الحسين

و آدم نيز اين اسماء را زمزمه مي كرد. چون به نام حسين(ع)

ميرسيد بي اختيار دلش فرو ميريخت* بدنش ميلرزيد و

اشكهايش روان ميگرديد. پس به جبرييل گفت كه اي امين الله

اين نام كيست كه ذكرش دلم را ميشكند* بدنم را به رعشه در

مي آورد و اشكهايم را سرازير ميسازد و جبرييل داستان اتفاق

كربلا را براي او اينگونه خواند كه:

اي آدم* حسين فرزندي است از اولاد تو كه به مصيبتي گرفتار

مي شود كه ساير مصيبتها در برابر آن اندك و كوچك است.

آدم پرسيد اي جبرييل: آن چه مصيبتي است ؟

و او گفت: اين است كه او در ميان دو شط آب* تشنه*

غريب*تنها و بي كس كشته ميشود. براي او ناصر و معيني

نيست و اگر ببيني ا و را اي آدم كه ميگويد: ((وا عطشاه واقله

ناصراه)) تا آنجا كه تشنگي چون دود ميان او و آسمان فاصله

شود* كسي جوابش نميدهد جز با شمشير و باران سنگ و اين

در حاليست كه چون گوسفند از قفا سرش بريده ميشود.

دشمنانش خيمه گاهش را غارت مي كنند و سرهاي خود و

يارانش را بر سر نيزه ها در شهر ها بگردانند.در علم خدا چنين

گذشته است. آدم و جبرييل چون زن جوان مرده گريستند و

چنين بود كه جبرييل اولين روضه خوان و آدم اولين گريه كن بر

سيدالشهدا(ع) گرديدند.