بوي سيب

امام حسین(ع): اگر دین نداری لا اقل در دنیا آزاده باش

 

وقتی تو آمدی همه کودکان شهر
دیـدنـد مـاه بهـر یتیمـان پنـاه بـود
فرقت شکافت تا که دل کعبه نشکند
آری که سجده گاه تو چون قبله گاه بود

یا علی
عمری بود تا فردا

 

نوشته شده در جمعه سیزدهم مرداد 1391ساعت 2:42 توسط حسين|

نعره در گرگان کوفه شیر میزد
با شکوه حیدری شمشیر میزد
نعره زد مستانه در دارالاماره
این سر و این خنجر،این تن،این قناره
من دلم جا مانده در گیسوی دلبر
سینه ی بی دل شود صد پاره بهتر
وای از آن نامه که دادم به دلبر
حنجر او را سپردم دست خنجر
تا شرار از بام ریزد بر وجودم
یاد شام و زینب و کوی یهودم
یاد چوب خیزران در دل نشسته
زان لبم افتاد و دندانم شکسته
گر رقیه دامنش آتش بگیرد
دخترم باید در این آتش بمیرد

نوشته شده در شنبه چهاردهم آبان 1390ساعت 17:58 توسط حسين|

نــواى نينـوا يــادم نــرفتـه***شهيـد سر جدا يـادم نـرفتـه

درآن گودال و تــَلِّ زینـبـیـه***حسين و نيزه ها يـادم نرفته

منم زينب منم أم المصائب***حديـثِ کــربــلا يــادم نـرفتــه

نوشته شده در شنبه بیست و هشتم خرداد 1390ساعت 21:22 توسط حسين|

 

آید آن روز که ببینند همه عالمیان

در بقیع مهدی موعود حرم میسازد

نوشته شده در جمعه شانزدهم اردیبهشت 1390ساعت 16:50 توسط حسين|

بر مشامم میرسد هر لحظه بوی کربلا


((توضیح دانلود: روی لینک مورد نظر کلیک کرده تا وارد صفحه ی دانلود شوید تا دانلود برای شما مقدور باشد))

نوشته شده در دوشنبه پانزدهم فروردین 1390ساعت 15:48 توسط حسين|


اربعین، خیس گریه،


و پرچم شیون بر بام هستی.

کربلا، تصویرهای زخم را در دست چهلمین خورشید می نهد.

دنیا کجا حریف تواند بود

تحمل کسی را که با قافله صبر

طومار ریز ریز شده هلهله را

از شام آورده است

و مرگ نیشخندها را؟!

اربعین، با ردایی سرخ

و صدایی بلند آمده است که:

پلیدی ها از یک قُماش اند؛

اگرچه نام آن ها در لعن، متفاوت است.

اربعین آمده است؛ با سلامی عاشورایی

بر طبع آبی پروانه ها

کناره سرخگون فُرات

و هنوز صدای بریده ای پر بوسه،

از قتلگاه می وزد.

اربعین آمده است؛ با درودی مشعشع

بر رایحه طولانی عطش

روبه روی نفس های برهنه تیغ

و هنوز همه چیز از عشق مایه می گیرد

و با کربلایی شروع می شود

که قوّت قلب آب هاست.


 

نوشته شده در سه شنبه پنجم بهمن 1389ساعت 13:43 توسط حسين|





با سر رسیده ای بگو از پیکری كه نیست
از مصحف ورق ورق و پرپری كه نیست

شبها که سر به سردی این خاک می نهم
کو دست مهربان نوازشگری که نیست

باید برای شستن گلزخمهای تو
باشد گلاب و زمزمی و کوثری که نیست

قاری خسته تشت طلا و تنور نه !
شایسته بود شان تو را منبری که نیست

آزاد شد شریعه همان عصر واقعه
یادش به خیر ساقی آب آوری که نیست

تشخیص چشمهای تو در این شب کبود
می خواست روشنایی چشم تری که نیست

دستی کشید عمه به این پلکها و گفت :
حالا شدی شبیه همان مادری که نیست

دیروز عصر داخل بازار شامیان
معلوم شد حکایت انگشتری که نیست



حتی صبور قافله بی صبر می شود
با خاطرات خسته ترین دختری كه نیست

نوشته شده در یکشنبه نوزدهم دی 1389ساعت 21:57 توسط حسين|



در روایات اهل بیت(ع) آمده است، در روز ظهور امام مهدی(ع) که مصادف با عاشورای آن سال است، یاران آن حضرت(ع) پرچم‌هایی را با شعار «یالثارات‌الحسین؛ای خون‌خواهان حسین‌» برمی‌افرازند و با بلندترین صداها آن شعار را سر می‌دهند، زیرا آن روز، روز شهادت جدّ مظلوم آن حضرت ـ امام حسین(ع) ـ است. می‌توان گفت که قیام سیدالشهدا و قیام امام مهدی(ع) در هدف با یکدیگر مشترک‌اند. قیام امام حسین(ع) در واقع از زمینه‌های قیام مهدوی و فرا رسیدن روز موعود آن؛ و به عبارت دیگر بخشی از طرح خداوند جهت آماده نمودن امت (اسلامی) برای روز مورد انتظار است. همچنان که قیام امام مهدی(ع) نیز در دفاع از هدف حسین(ع) و انتقام از ظالمان آن حضرت به منظور تحقق مقصود اساسی مشترک بین ایشان که عبارت از استقرار قسط و عدل و برچیدن ظلم و جور، انحراف و کفر است، صورت خواهد پذیرفت. بنابراین، در صحت و تناسب اطلاق شعار«یالثارات‌ الحسین» بر قیام امام عصر(ع) ، تردیدی باقی نمی‌ماند. به ویژه آن که مهم‌ترین مناسبت ممکن برای گفت‌وگو از امام حسین(ع) و اهداف‌شان، روز شهادت آن حضرت(ع) ـ دهم محرم ـ است و از این‌جا معلوم می‌شود که در تعیین روز عاشورا به عنوان روز ظهور، حکمتی نهفته است. علاوه بر این، وجود امام حسین(ع) در کالبد امت اسلام ـ خصوصاً ـ و در تمام بشریت ـ عموماً ـ همواره و در همة سطوح آن تا به حال و آینده، زنده و تپنده است، و روح قیام، فداکاری و اخلاص را به نسل‌ها الهام می‌کند. از آن‌جا که شعار «یالثارات الحسین» نشانه‌های بزرگ و آشکاری از اهداف و مقصد امام مهدی(ع) را در خود دارد، لازم است تا شرایط دو قیام، اهداف و نقاط مشترک آن دو را بشناسیم. ضمن توجه به این نکته که آرمان هر دو قیام، تحقق اسلام و شریعت والای آن می‌باشد.

بقیه در ادامه مطلب

 


ادامه مطلب
نوشته شده در جمعه هفدهم دی 1389ساعت 13:52 توسط حسين|

یكی از القاب امـام حسین در بسیاری از زیـارتنامـه هـا و احادیث، مظلوم است، حتّی بعضی از آیات قرآن نیز به همین مطلب اشاره دارد
وَ مَنْ قُتِلَ مَظْلوُماً فَقَدْ جَعَلْنَا لِوَلیِّهِ سُلْطَاناً وَ سَیَعْلَمُ الَّذِینَ ظَلَمُوا اَیَّ مُنْقَلَبٍ یَنْقَلِبُون . سوره اسراء آیه 33 و سوره شعراء آیه 225
بـه عقیده بعضی از مفسرین این آیـات بـه شهادت مظلومانه امام حسین و مظلومیت اهل بیت تفسیر شده است

تفسیر برهان جلد 2 ذیل آیات فوق از دو جهت این مظلومیت قابل بررسی است



الف: از دیدگاه قوانین و قواعد جنگی

در تمام جوامع بشری جنگها نیز آدابی دارد كه رعایت آن از سوی دوطرف ضروری است و تجاوز از آن امری غیرقانونی و غیر انسانی محسوب می شود. در واقعه كربـلا بسیاری از اعمال كـه بر امـام و اهـل بیت واصحابش روا داشته انـد در تمـام فرهنگ هاو جوامع انسانی ظلم و ستم شناخته می شود، از قبیل
ـ شكستن عهد و پیمان
ـ كشتن مهمان
ـ منع آب حتی از اطفال
ـ كشتن بچه ها در مقابل دیدگان مادر
ـ آتش زدن خیمه های زن و بچه های بی پناه
ـ هجوم بر اطفال و شكنجه دادن آنها و كشتن زن
ـ برهنه كردن بدن شهداء و تاختن اسب بر بدن آنان
ـ به اسارت گرفتن زنان و بچه ها وسخت گیری بر آنان
ـ شكنجه و در غل و زنجیر كردن بیمار (امام سجاد علیه السلام ) وسخت گیری
ـ بریدن سرهای شهداء و آویختن آن به گردن اسبها و نیزه ها
ـ نان و غذای كافی ندادن به اسیران (مخصوصاً بچه ها) و اسكان در مكانهای نا مناسب
ـ شكنجه اسیران با عبور دادن آنها از كنار بدن های پاره پاره و بدون سر آنان
ب:از دیدگاه دین مبین اسلام
پاره ای از ظلم و ستمها در روز عاشورا علاوه بر تخلف از قوانین جنگی، نقض آشكار دستورات دین اسلام بوده است از قبیل
ـ جنگ در ماه حرام
ـ كشتن فرزند و سبط پیامبر(صلی الله علیه وآله) وبرترین امت
ـ كشتن و اسیر گرفتن زنان مسلمان و اطفال
ـ بی حرمتی به اجساد و مثله كردن و بریدن سر امام و شهداء

ـ حمله به امام در وقت اقامه نماز


نوشته شده در پنجشنبه شانزدهم دی 1389ساعت 13:48 توسط حسين|


قطره اشك عقده گشایی كه در من است
دلخوش شدم به رد صدایی كه در من است
همراه با زلالی اشك غریب خود
افتاده ام به پای خدایی كه در من است
ماندم به خنده دل بسپارم كه در تو هست
یا در صفای اشك و دعایی كه در من است
چیزی نمانده تا متلاشی شوم شبی
با این هجوم فاصله هایی كه در من است
یك تن از آرزوی دلم برنگشته است
از دشت سرخ كرببلایی كه در من است
شعری میان سینه من شعله می كشد
نام تو با همین دو هجایی كه در من است
هرگز مسیر چشم تو را گم نمی كند
این كعبه خوان قبله نمایی كه در من است
من هم درست مثل خودم گریه می كنم
با چشم های گرم شمایی كه در من است

محمدعلی آبان (شفایی)

نوشته شده در شنبه سیزدهم شهریور 1389ساعت 2:26 توسط حسين|


آخرين مطالب
» وای علی...
» شام سفیر دلبر ما
» امان از دل زینب
» یا زهرا
» بر مشامم میرسد هر لحظه بوی کربلا
» قطره ای از اربعین
» یا رقیه...
» یا لثارات الحسین(ع)
» مظلومیت حسین(ع) و یارانش
» همراه با زلالی اشك ....

 Design By : Pichak